در اين روزهاي آرام و بي سر و صداي بسكتبال،‌ بازي‌هاي جام حذفي باشگاه‌هاي تهران در سالن بسكتبال مجموعه‌ي ورزشي حيدرنيا دنبال مي‌شه. چيزي كه باعث جذابيت بيشتر اين بازي‌ها ميشه، علاوه بر برگزاري در يه سالن با حال و هواي خاص در مركز شهر، حضور تيم‌هاي مختلف از همه‌ي دستجات با بهره‌گيري از بازيكنان ليگ‌هاي كشوري، به خصوص بازيكنان ليگ برتريه. فكر كنين كه چند تا بازيكن از يه محله دارن ميان مسابقه‌ي بسكتبال بعد تيم روبرو همه‌شون بازيكناي با تجربه‌ي ليگ برتري هستند كه سالهاي ساله كه دارن بسكتبال بازي مي‌كنن.

دقيقاً‌ همچين شرايطي براي تيم "ياران آيدين"، يعني هم‌بازي‌هاي مرحوم آيدين نيك‌خواه بهرامي،‌ اتفاق افتاده. جايي كه ستاره‌هاي تيم ملي به احترام آيدين كنار هم جمع شدن و يكي از قدرتمند‌ترين تيم‌هايي رو تشكيل دادن كه توي اون سالن قديمي بسكتبال بازي كرده. تيمي كه حتي شروع اردوي تيم ملي هم نتونسته از هم بپاشونه!

خوش‌بختانه به دليل نزديكي به اين سالن،‌ شانس اين رو داشتم كه خيلي از بازي‌هاي حساس رو از نزديك ببينم. اما اصلا انتظار ديدن حامد حدادي و صمد نيك‌خواه بهرامي رو تو يه ظهر خلوت تو اين سالن نداشتم. البته صمد و حامد تو اين تيم تنها نبودن و بازيكناي باتجربه‌اي مثل سعيد داورپناه، مهراد آتشي، هومن موحدپور، رضا هنگام‌پور، فريد زرقي، كاوان قطبي و حتي محمد شاهسوند هم هستن و جرو هم‌تيمي‌هاشون به حساب ميان. كنار اين جمع هم يه مربي كاربلد مثل آشور گل‌محمدي در كنار حضور هميشگي دكتر نيك‌خواه بهرامي -پدر صمد و آيدين-  روي نيمكت، يه تيم كاملاً‌ پر و پيمون رو نشون مي‌ده؛ كه البته همون طوري كه واضحه تا حالا همه‌ي رقبا رو با خفت يا احترام،‌ با شكست بدرقه كردن.

حالا بين همه‌ي هياهويي كه تو بازي‌هاي اين تيم هست، و به خصوص با جذابيتي كه فقط اسم اين تيم به بازي‌ها داده، من به اين فكر مي‌كردم كه اي كاش ما هم شرايط برگزاري همچنين بازي‌هايي رو تو شهر خودمون داشتيم. بازي‌هايي كه بالاخره همه‌ي قديمي و جديدها رو به بهونه‌ي بسكتبال كنار هم بكشونه و البته آخر بازي‌هايي قشنگ‌تر از اولش رو به نمايش بذاره، همون‌طوري كه تيم "ياران آيدين" نشون داده،‌ و كسي چه مي‌دونه،‌ شايد همون طوري كه خود آيدين، از اون بالا،‌ دوست داره!