باز هم دست خالي ما!
بعد از شكست ايران در مسير قهرماني بازيهاي آسيايي، قرارداد مربي قبلي يعني بسيروويچ تمديد نشده و به جاي آن، مربي سابقهدار ديگري از آلمان به نام درك باورمن به كشور آمد. اولين تجربهي باورمن در نقش سرمربي تيم بسكتبال ايران با عدم راهيابي به فينال بازيهاي جام ملتهاي آسيا در سال 2015 همراه شد؛ اتفاقي كه باعث شد باز هم (و شايد براي هميشه) اميد المپيكي شدن از اردوي اين ورزش زيبا رخت ببندد.
حواشي بعد از اين مسابقات، و شايعاتي كه در مورد اختلاف برخي از ستارههاي تيم با او به گوش ميرسيد، با تصميم فدراسيون مبني بر انعقاد قراردادي طولاني مدت و چهارساله با اين مربي (با هدف بازسازي تيم ملي و ساختار بسكتبال كشور) از طرفي و كنار گذاشتن صمد نيكخواه بهرامي، مهدي كامراني و حامد آفاق از تيم به دليل جوانگرايي، شرايط همكاري با اين مربي شكل تازهاي به خود گرفت. انتقادهاي فراواني در اين زمينه از سوي برخي از كارشناسان صورت گرفته ولي فدراسيون در كار خود كاملاً مصمم به نظر ميرسيد.
در سال جاري و با توجه به اين كه رقابتهاي مهمي در سطح قارهاي برگزار نميشد، تيم با تركيب جوان شده در بازيها حاضر شده و حتي قهرماني بازيهاي آسيا چلنج در تهران را نيز به سادگي به دست آورد. اما در طي روزهاي اخير، اين مربي آلماني ناگهان از ايران رفته و به فدراسيون اعلام كرده كه ديگر به ايران بر نخواهد گشت! علت اين موضوع هم عدم امكان تحمل دوري خانواده از طرف اين مربي اعلام شدهاست. بلافاصله در همين زمان هم خبر انعقاد قرارداد اين مربي با يكي از تيمهاي ليگ برتر آلمان منتشر شد.
چنين اتفاقي در بين حرفهايهاي اين ورزش اگر نه بعيد، حداقل بسيار نادر است. اما باز هم چنين شرايطي براي بسكتبال ايران پيش آمده، تا مثل هميشه دست ما خالي بماند. تنها كاري هم كه تا كنون انجام شده، معرفي شتابزدهي شاهينطبع به عنوان مربي موقت، و اعلام شكايت از اين مربي به فيبا بودهاست. اتفاقي كه هر نتيجهاي از آن به دست آيد، طبيعتاً بسكتبال ايران سود چنداني نخواهد برد.
اما يك سؤال مثل هميشه ذهن را آزار ميدهد كه كي قرار است از دايرهي اين مشكلات خارج شويم؟ آيا اساساً بعد از يك دهه آقايي بر بسكتبال آسيا نميتوانيم حتي ساختاري براي تكرار اين قهرمانيها بسازيم؟ چارهي كار در كجاست؟