پرواز مامباي سياه
روز گذشته خبر كوتاهي به سرعت در خروجي خبرگزاريها قرار گرفت كه جهان ورزش و به خصوص رشتهي بسكتبال را در بهت و حيرت فرو برد. خبر فوق مبني بر درگذشت كوبي برايانت اسطورهي بسكتبال ان بي اي و ليكرز به همراه دختر بزرگش و همراهانشان در حادثهي سقوط هليكوپتر در حومهي لسآنجلس بود.
بلافاصله بعد از شنيدن خبر سيلي از پيامهاي تسليت و همدردي به سوي خانوادهي او روانهشد. اين موضوع تنها به بسكتباليستها و حتي ورزشكاران محدود نبوده و تقريباً هر طيفي از افراد را شامل ميشد. تمامي رقابتهاي ورزشي سطح اول هم تحتتأثير اين اتفاق قرار گرفته و به شكل عادي دنبال نشد.
در خود ان بي اي، بازيها در تصميم عجيبي لغو نشده و بازيكنان غمزده تنها سايهاي از بازيهاي پيشين را نشان دادند. جالب آنجاست كه در يك ابتكار، بسياري از اين تيمهادر شروع به ياد كوبي تعمداً بازي نكرده و تخلفهاي بيست و چهار ثانيه و هشت ثانيه (در زمين خودي) را ثبت كردند، تا به نوع خود به كوبي و شمارههاي پيراهني كه او در دوران بازي خود در ليكرز ميپوشيد، اداي احترام كنند.
مرگ كوبي، يادآور كنار رفتن نسلي از بازيكنان بود كه آخرين جرقههاي رقابت واقعي را در بسكتبال ان بي اي به نمايش ميگذاشتند. روحيهي رقابتجويي كوبي در بين بازيكنان فعلي ان بي اي هيچ نمونهي حتي نزديكي ندارد؛ و او به خاطر همين روحيات موفق شد از چند مصدوميت بسيار شديد پياپي، آن هم در سالهاي پاياني دوران بازي خود، بازگردد. مصدوميتهايي كه يكي از آنها براي پايان دادن به دوران ورزشي كافي است. او باز هم به دليل همين روحيه، نزديكترين بازيكن به افسانهي مايكل جوردن شد؛ به گونهاي كه خود مايكل هم به اين موضوع اذعان داشت.
كوبي براي نسل بسكتبالي كه نگارنده هم جزيي از آن بود، از معدود الگوهايي بود كه هنوز آن چشمههاي جوشان انگيزه را در بر داشت؛ و با رفتن او بخش بسيار مهمي از خاطرات مشترك اين نسل هم از دست رفته به نظر ميرسد. خاطراتي كه مامباي سياه با آن استيل و خلق و خوي خاص خود، آنها را بسيار ويژه ساختهبود.
بسكتبال فارسان به نوبهي خود اين ضايعه را به بسكتبالدوستان و كل جامعهي ورزشي شهرستان تسليت عرض ميكند. اميد است روح همهي گذشتگان اين حادثهي تلخ قرين آرامش باشد.